TEJO
BLOG
Mijn onzekerheid en hoe één gesprek alles veranderde
Raychel Petersen (22) deelt haar persoonlijke verhaal over onzekerheid, sociale media en de kracht van open praten. Ze wil jongeren laten zien dat je er niet alleen voor staat.
"Als jong meisje was ik voortdurend bezig met mijn uiterlijk. Mijn sproeten en rossige haar vielen op, en ik was ervan overtuigd dat anderen dat raar of lelijk vonden. Om die onzekerheid te verbergen, gebruikte ik steeds meer make-up, verfde ik mijn haar en droeg ik alleen kleding waarvan ik wist dat het in de mode was. Niet omdat ik het zelf mooi vond, maar omdat ik er koste wat kost bij wilde horen.
Ik deel dit verhaal omdat ik weet dat zoveel jongeren met hetzelfde gevoel rondlopen. De onzekerheid, het vergelijken, de druk om perfect te zijn. Het is een probleem dat vaak onzichtbaar blijft, maar wel invloed heeft op je hele leven.
Wanneer je jezelf niet genoeg vindt
Een laag zelfbeeld is een overwegend negatieve kijk op jezelf, waarbij je je eigen kwaliteiten onderschat en je tekortkomingen overdrijft. Het uit zich in constant kritisch zijn op jezelf, het gevoel hebben dat je minder waard bent dan anderen, en weinig vertrouwen hebben in je eigen kunnen. Veel jongeren herkennen dit. Je vergelijkt jezelf met perfecte foto’s op sociale media, je voelt druk om erbij te horen, en soms lijkt het alsof iedereen het beter doet dan jij.
Dat gevoel had ik ook. Ik zag anderen moeiteloos voldoen aan een ideaal, terwijl ik bezig was mezelf te verstoppen. De wereld op sociale media, waar alles perfect lijkt, maakte dat alleen maar sterker.
‘
Durf je onzekerheden te delen. Kwetsbaar zijn betekent niet dat je zwak bent. Het laat juist zien dat je eerlijk durft te zijn over wat je voelt.
‚
Hoe mijn onzekerheid begon
Mijn onzekerheden en slechte zelfbeeld begon rond mijn elfde, precies in de periode waarin sociale media steeds belangrijker werden en dan voornamelijk Instagram. Wat eerst een plek was om simpelweg activiteiten te delen, veranderde langzaam in een wereld vol perfecte foto’s, gelikte beelden en mensen die alleen hun mooiste momenten lieten zien. Voor mij voelde dat meteen alsof ik moest voldoen aan dat plaatje en weer mee moest gaan in de groep.
Mijn sproeten en rossige haar maakten mij “anders”, en anders voelde op die leeftijd vooral ongemakkelijk. Ik had op zich genoeg vrienden, dus van buitenaf zou je misschien niet verwachten dat ik zo onzeker was. Maar iedereen loopt met zijn eigen gedachten rond, en bij mij draaiden die bijna altijd om één vraag: Wat zouden anderen van mij vinden?
Om niet op te vallen, paste ik mij steeds verder aan
Ik droeg make-up om mijn sproeten te verbergen, kocht dezelfde merkkleding en deed precies wat anderen deden. Ik wilde zo graag opgaan in de groep dat ik zelfs mijn haar blond, bruin of zwart verfde, alleen maar om mijn eigen unieke kleur te verbergen.
Sommige opmerkingen bleven lang hangen. De zin “Raychel is op zich wel mooi, maar haar sproeten niet” leek klein en onschuldig, maar hij nam ongemerkt een groot stuk van mijn zelfbeeld mee. Het bevestigde precies waar ik al bang voor was. Dat wie ik van nature was, niet goed genoeg zou zijn. Die gedachten herhaalden zich voortdurend. En hoe meer ik probeerde te passen in het plaatje dat anderen van mij verwachtten, hoe verder ik eigenlijk van mezelf af kwam te staan.
De ommekeer: één gesprek kan veel veranderen
De verandering kwam niet ineens. Rond mijn zestiende, tijdens een lunch met een vriendin, begonnen we te praten over onze onzekerheden. We deelden dingen die we nog nooit hadden uitgesproken. Zij vertelde over haar eigen struggles en gaf me een advies dat is blijven hangen:
“Als mensen jou niet leuk vinden zoals je bent, zijn het niet jouw mensen.”
Het gesprek voelde kwetsbaar en spannend, maar ook bevrijdend. Door hardop te zeggen wat al die jaren in mijn hoofd zat, werd het ineens minder zwaar. Niemand kan je onzekerheid in één keer wegpraten, maar je hoeft het ook niet alleen te dragen.
Kleine stappen
Vanaf dat moment zette ik langzaam kleine stappen. Het gesprek gaf me het duwtje dat ik nodig had om mezelf niet langer te verstoppen. Het voelde in het begin spannend, maar stap voor stap begon ik mezelf meer te accepteren. Ik merkte dat ik niet langer iemand wilde zijn die op anderen afgestemd was, maar gewoon mezelf. Met mijn eigen stijl, mijn eigen mening en mijn eigen uitstraling.
Op mijn zeventiende begon ik mijn uiterlijk en kwaliteiten echt te waarderen. Het was geen snelle verandering, maar een proces waarin ik mezelf langzaam terugvond. En dat proces begon allemaal bij dat ene gesprek."
Tips voor jongeren die hiermee worstelen
Als je dit herkent, weet dan dat je niet alleen bent. Deze stappen zouden jou kunnen helpen:
-
Praat met iemand die je vertrouwt.
Dat kan een vriend(in), familielid of leraar zijn, maar ook iemand die je niet persoonlijk kent. Soms voelt dat zelfs veiliger.
-
Zoek steun bij TEJO.
TEJO heeft inloophuizen waar je gewoon kunt binnenstappen voor een gratis en persoonlijk gesprek. Je hoeft geen afspraak te maken en je wordt altijd warm onthaald. Vind je dat nog een grote stap, dan kun je ook (video)bellen of Whatsappen. Dat maakt de drempel lager als je niet meteen face-to-face durft te praten.
-
Durf je onzekerheden te delen.
Kwetsbaar zijn betekent niet dat je zwak bent. Het laat juist zien dat je eerlijk durft te zijn over wat je voelt.
-
Schrijf je gedachten op.
Het helpt om overzicht te krijgen en je gevoelens beter te begrijpen.
