Carlijn (22) was suïcidaal, nu deelt ze haar verhaal op het podium

Op mijn twaalfde kwam ik voor het eerst in een kliniek terecht, waarna nog vele opnamesvolgden. Vijftien, in totaal. Je kan je wellicht wel voorstellen dat, toen ik weer terugkwam in de maatschappij, ik me totaal vervreemd voelde. Alles voelde anders en ik had het idee dat ik niet meer paste in deze wereld. Ik verlangde terug naar de stille isoleercel, uit angst voor de grote boze buitenwereld.

Ik was gewend dat als je boos was, je met stoelen kon gaan gooien en als je verdrietig was, dat je tegen de grond aan werd gedrukt. De wereld buiten de instellingen was me totaal onbekend geworden. Ik heb altijd al veel waarde aan vrijheid gehecht, maar gek genoeg wilde ik nu liever weer opgesloten zitten. Daar verwachtte immers niemand iets van mij en had ik geen verantwoordelijkheden naast corvee en kamer halfuur.

Ik heb zo’n twee uur op de bank gezeten en voor me uit gestaard, toen ik thuiskwam. Onwetend wat ik nu met mijn leven moest. Ik viel volledig terug in mijn eetstoornis, als noodkreet om hulp. Maar na vijf jaar uithongering was ik zo leeg dat ik eetbuien kreeg. Ik kotste mezelf letterlijk uit, maar ik was niet in levensgevaar, dus de hulp bleef uit.

“Ik wil euthanasie”, zei ik vastberaden tegen mijn toenmalige kinderarts. Ze nam me serieus, het ging al zo lang zo slecht met me. Voor mij was alles totaal uitzichtloos geworden en ik zag het nut van mijn leven niet meer in. Toen ik het tijdens een gesprek met alle behandelaren, therapeuten en mijn ouders nogmaals uitsprak, sprak mijn vader de veelbelovende woorden: “Carlijn, ik denk dat het tijd is: we gaan op zoek naar een hulphond.”

Met hulp van een ervaringsdeskundige, een muziektherapeut en de steun van Lucky krabbelde ik langzaam op. Die muziektherapeut zie ik overigens nog steeds regelmatig, dat is echt een maatje geworden. Hij zag mij voor wie ik was naast al mijn problemen en ontdekte dat vlammetje ergens nog in mij brandde. Dat greep hij volledig aan. Hij moedigde me aan om te schrijven, te zingen en mijn dromen achterna te gaan. Ik trok de stoute schoenen aan en meldde me aan bij de theateropleiding, waar ik wonder boven wonder werd aangenomen.

Inmiddels ben ik afgestudeerd als interdisciplinair musicalperformer en ervaringsdeskundige en meng ik mijn ervaringskennis met uitvoerende kunsten. Mijn ervaring heeft nut gekregen, het was niet voor niets. Want inmiddels zet ik het in om mentale gezondheid bespreekbaar te maken en de jeugdzorg een stukje menselijker en liefdevoller te maken. Want als er één ding is wat ik heb geleerd, dan is dat: liefde werkt altijd beter. Dat ik die boodschap ook nog eens met mijn passie kan belichten, vind ik geweldig. Het geeft me zingeving.

En zo ben ik gegroeid van een meisje met een euthanasiewens, naar een vrouw die volop in het leven staat en dankbaar is dat ze is gebleven. Het leven is een achtbaan, dat is heftig, maar het betekent ook dat alles ineens 180 graden kan draaien. Zolang je in jezelf gelooft, mild naar jezelf bent en jezelf de tijd en ruimte geeft om te voelen en te verwerken. Dat is niet altijd makkelijk, maar het is wel iets waarvan ik zeker weet dat jij dat ook kan. Niet alleen omdat het mij is gelukt, maar omdat je hier bent met een reden. Je had al lang kunnen opgeven, maar blijkbaar is er iets in jou dat je tegenhoudt, dat het leven nog iets waard vindt. En geloof me, zodra je datgeen vindt wat jou in leven houdt en dat uitvergroot, gaat het leven lichter worden. En licht, dat is er, aan het eind van de tunnel.