RYANN x TEJO
Voor degenen die mij niet kennen: mijn naam is Ryann. Ik ben 22 jaar en een homoseksuele artiest. Ik schrijf en produceer mijn eigen liedjes en treed daarmee op in het binnen- en buitenland. Samen met TEJO mag ik een blog schrijven, en die wil ik besteden aan mijn coming-out en hoe ik erachter kwam dat ik op jongens viel. Ik vind het belangrijk om mijn verhaal te delen, omdat de verhalen van anderen over hun coming-out mij ook hebben geholpen om mijzelf te accepteren en te zijn wie ik echt ben.
Heel mijn leven wist ik eigenlijk al dat ik op jongens viel, of ik het nou accepteerde of niet. Ik heb altijd naar jongens gekeken: op school, tijdens de gym, tijdens het voetballen. Ik voelde altijd een aantrekkingskracht die ik bij meiden niet voelde.
Toen ik 16 en 17 was, begonnen veel van mijn heterovrienden meiden te zoenen en vriendinnen te krijgen. Ik accepteerde toen nog niet dat ik gay was en zag het ook niet als een optie om daarvoor uit te komen. Dus ging ik ook met meiden zoenen en met ze op date, ondanks dat ik wist dat het nooit iets zou kunnen worden. Ik deed het omdat de rest het ook deed.
In die tijd begon ik in het geheim met jongens te experimenteren. Dit vond ik veel leuker dan met meiden. Er werd ook vaker aan mij gevraagd: "Ben jij gay?" Waarop ik altijd stug antwoordde: "Nee." Terwijl ik wist dat iedereen door mij heen kon kijken, hield ik het vol.
Ik denk dat ik, net als veel andere gays, weleens het plan in mijn hoofd heb gehad dat ik met een vrouw zou trouwen, kinderen zou krijgen en dan pas uit de kast zou komen. Niet bepaald praktisch of betekenisvol.
‘
Ik wil dat mensen voelen dat mijn concert een safe space is, waar ze volledig zichzelf kunnen en mogen zijn.
Ik wil TEJO enorm bedanken voor deze kans om mijn verhaal te delen. Ik hoop dat ik mensen kan inspireren om zichzelf te zijn en zichzelf te accepteren voor wie ze zijn.
‚
Op mijn 18e begon ik steeds vaker te voelen alsof ik niet helemaal mijzelf was. Ik had een geheim dat ik met niemand deelde, terwijl dat geheim precies vertelde wie ik was. Er begon steeds meer een gevoel in mij op te borrelen dat ik het mensen wilde vertellen: ik ben homo.
Maar dat durfde ik nog niet. Ik accepteerde het voor mijzelf inmiddels wel. Ik ben homo. Daar is niks mis mee. Dat is gewoon wie ik ben en daar ben ik trots op. Ik kan daar letterlijk niks aan veranderen.
Op mijn 18e ging ik mijn zus opzoeken, die in Noorwegen studeerde. Daar gingen we ook vaker uit met haar vriendengroep, waarin allemaal internationals zaten. Daar ontmoette ik voor het eerst een openlijk homoseksuele jongen. En tot mijn verbazing: iedereen was er gewoon oké mee. Iedereen hield van hem, zag hem als gelijkwaardig en behandelde hem zoals iedere andere vriend.
Ik zag hem op feestjes flirten met jongens en was jaloers. Ik wilde dit ook.
Op die vakantie besloot ik: ik ga het mensen vertellen.
Ik kwam thuis en de dag erna zei ik tegen mijn ouders, vlak voordat ze vertrokken voor
een lange reis: "Pap, mam, ik val op jongens."
En wat was hun reactie?
"Dat verandert voor ons niks. We zagen het al een beetje aankomen. Maar weet dat het
geen verschil maakt voor ons. We houden van je."
Voor die reactie zal ik mijn ouders altijd dankbaar zijn, omdat ik weet dat dit lang niet
voor iedereen zo is.
De dagen erna heb ik mijn allerbeste vrienden en vriendinnen geappt omdat ik ze iets
wilde vertellen. Eén voor één ging ik met ze wandelen en vertelde ik het. Iedereen gaf me
een knuffel en daarna gingen we gewoon weer verder zoals daarvoor.
Alleen was ik een enorme last kwijt.
Eén coming-outmoment met vrienden zal ik nooit vergeten. We zaten in een bruin café
met vier van mijn goede vrienden. Ik zei tegen ze: "Ik ben homo."
Een van mijn vrienden zat naast mij, legde zijn hand op mijn been en zei: "Ik ben trots op
je dat je dit zegt. Dit verandert helemaal niks. Ik ben blij voor je."
Dat voelde als de grootste opluchting. Ik was namelijk bang dat mensen mij vies zouden
vinden of bang zouden zijn dat ik verliefd op ze zou worden.
Die aanraking zal ik nooit vergeten, omdat die bewees dat mijn angsten onzin waren.
Hier heb ik ook uitgebreid over geschreven in mijn liedje “Gay Struggles”. Kun je luisteren
op Spotify!
Nadat ik al mijn vrienden over mijn coming-out had verteld, heb ik een foto op Instagram
geplaatst met een regenboogvlag erbij. Hier kreeg ik alleen maar positieve en lieve
reacties op. Ook de dagen daarna kreeg ik knuffels van iedereen om mij heen.
Ik besef me heel goed dat ik hierin bevoorrecht ben en dat het lang niet bij iedereen zo
positief verloopt. Door de jaren heen heb ik veel andere homoseksuele mensen ontmoet
bij wie dit minder soepel ging.
Ik vind het superbelangrijk om iedereen mee te geven dat de community je ALTIJD zal
ondersteunen, no matter what. Het maakt niet uit wie je bent of op wie je valt. Bij ons
ben je veilig en word je geaccepteerd zoals je bent.
Dus als je omgeving je helaas niet volledig accepteert, weet dan dat er een grote wereld
is vol mensen die jou wél accepteren.
Dat is ook het uitgangspunt van mijn eigen shows en optredens. Ik wil dat mensen voelen dat mijn concert een safe space is, waar ze volledig zichzelf kunnen en mogen zijn.
Ik wil TEJO enorm bedanken voor deze kans om mijn verhaal te delen. Ik hoop dat ik mensen kan inspireren om zichzelf te zijn en zichzelf te accepteren voor wie ze zijn.
Als er iets is, mag je mij altijd een mail sturen naar: ryannsounds@gmail.com Ik zal naar je luisteren. Ik ben er voor je en ik accepteer je.
Hopelijk voel je, als ik je ooit bij een concert zie, een omgeving waarin je volledig geaccepteerd wordt voor wie je bent.
Be Yourself.
Ryann
