Op mijn twaalfde kwam ik voor het eerst in een kliniek terecht, waarna nog vele opnamesvolgden. Vijftien, in totaal. Je kan je wellicht wel voorstellen dat, toen ik weer terugkwam in de maatschappij, ik me totaal vervreemd voelde. Alles voelde anders en ik had het idee dat ik niet meer paste in deze wereld. Ik verlangde terug naar de stille isoleercel, uit angst voor de grote boze buitenwereld.

Ik was gewend dat als je boos was, je met stoelen kon gaan gooien en als je verdrietig was, dat je tegen de grond aan werd gedrukt. De wereld buiten de instellingen was me totaal onbekend geworden. Ik heb altijd al veel waarde aan vrijheid gehecht, maar gek genoeg wilde ik nu liever weer opgesloten zitten. Daar verwachtte immers niemand iets van mij en had ik geen verantwoordelijkheden naast corvee en kamer halfuur.

Ik heb zo’n twee uur op de bank gezeten en voor me uit gestaard, toen ik thuiskwam. Onwetend wat ik nu met mijn leven moest. Ik viel volledig terug in mijn eetstoornis, als noodkreet om hulp. Maar na vijf jaar uithongering was ik zo leeg dat ik eetbuien kreeg. Ik kotste mezelf letterlijk uit, maar ik was niet in levensgevaar, dus de hulp bleef uit.

“Ik wil euthanasie”, zei ik vastberaden tegen mijn toenmalige kinderarts. Ze nam me serieus, het ging al zo lang zo slecht met me. Voor mij was alles totaal uitzichtloos geworden en ik zag het nut van mijn leven niet meer in. Toen ik het tijdens een gesprek met alle behandelaren, therapeuten en mijn ouders nogmaals uitsprak, sprak mijn vader de veelbelovende woorden: “Carlijn, ik denk dat het tijd is: we gaan op zoek naar een hulphond.”

Met hulp van een ervaringsdeskundige, een muziektherapeut en de steun van Lucky krabbelde ik langzaam op. Die muziektherapeut zie ik overigens nog steeds regelmatig, dat is echt een maatje geworden. Hij zag mij voor wie ik was naast al mijn problemen en ontdekte dat vlammetje ergens nog in mij brandde. Dat greep hij volledig aan. Hij moedigde me aan om te schrijven, te zingen en mijn dromen achterna te gaan. Ik trok de stoute schoenen aan en meldde me aan bij de theateropleiding, waar ik wonder boven wonder werd aangenomen.

Inmiddels ben ik afgestudeerd als interdisciplinair musicalperformer en ervaringsdeskundige en meng ik mijn ervaringskennis met uitvoerende kunsten. Mijn ervaring heeft nut gekregen, het was niet voor niets. Want inmiddels zet ik het in om mentale gezondheid bespreekbaar te maken en de jeugdzorg een stukje menselijker en liefdevoller te maken. Want als er één ding is wat ik heb geleerd, dan is dat: liefde werkt altijd beter. Dat ik die boodschap ook nog eens met mijn passie kan belichten, vind ik geweldig. Het geeft me zingeving.

En zo ben ik gegroeid van een meisje met een euthanasiewens, naar een vrouw die volop in het leven staat en dankbaar is dat ze is gebleven. Het leven is een achtbaan, dat is heftig, maar het betekent ook dat alles ineens 180 graden kan draaien. Zolang je in jezelf gelooft, mild naar jezelf bent en jezelf de tijd en ruimte geeft om te voelen en te verwerken. Dat is niet altijd makkelijk, maar het is wel iets waarvan ik zeker weet dat jij dat ook kan. Niet alleen omdat het mij is gelukt, maar omdat je hier bent met een reden. Je had al lang kunnen opgeven, maar blijkbaar is er iets in jou dat je tegenhoudt, dat het leven nog iets waard vindt. En geloof me, zodra je datgeen vindt wat jou in leven houdt en dat uitvergroot, gaat het leven lichter worden. En licht, dat is er, aan het eind van de tunnel.

Op mijn 18e begon ik steeds vaker te voelen alsof ik niet helemaal mijzelf was. Ik had een geheim dat ik met niemand deelde, terwijl dat geheim precies vertelde wie ik was. Er begon steeds meer een gevoel in mij op te borrelen dat ik het mensen wilde vertellen: ik ben homo.
Maar dat durfde ik nog niet. Ik accepteerde het voor mijzelf inmiddels wel. Ik ben homo. Daar is niks mis mee. Dat is gewoon wie ik ben en daar ben ik trots op. Ik kan daar letterlijk niks aan veranderen.

Op mijn 18e ging ik mijn zus opzoeken, die in Noorwegen studeerde. Daar gingen we ook vaker uit met haar vriendengroep, waarin allemaal internationals zaten. Daar ontmoette ik voor het eerst een openlijk homoseksuele jongen. En tot mijn verbazing: iedereen was er gewoon oké mee. Iedereen hield van hem, zag hem als gelijkwaardig en behandelde hem zoals iedere andere vriend.

Ik zag hem op feestjes flirten met jongens en was jaloers. Ik wilde dit ook.
Op die vakantie besloot ik: ik ga het mensen vertellen.

Ik kwam thuis en de dag erna zei ik tegen mijn ouders, vlak voordat ze vertrokken voor
een lange reis: "Pap, mam, ik val op jongens."
En wat was hun reactie?

"Dat verandert voor ons niks. We zagen het al een beetje aankomen. Maar weet dat het
geen verschil maakt voor ons. We houden van je."

Voor die reactie zal ik mijn ouders altijd dankbaar zijn, omdat ik weet dat dit lang niet
voor iedereen zo is.

De dagen erna heb ik mijn allerbeste vrienden en vriendinnen geappt omdat ik ze iets
wilde vertellen. Eén voor één ging ik met ze wandelen en vertelde ik het. Iedereen gaf me
een knuffel en daarna gingen we gewoon weer verder zoals daarvoor.

Alleen was ik een enorme last kwijt.

Eén coming-outmoment met vrienden zal ik nooit vergeten. We zaten in een bruin café
met vier van mijn goede vrienden. Ik zei tegen ze: "Ik ben homo."

Een van mijn vrienden zat naast mij, legde zijn hand op mijn been en zei: "Ik ben trots op
je dat je dit zegt. Dit verandert helemaal niks. Ik ben blij voor je."

Dat voelde als de grootste opluchting. Ik was namelijk bang dat mensen mij vies zouden
vinden of bang zouden zijn dat ik verliefd op ze zou worden.

Die aanraking zal ik nooit vergeten, omdat die bewees dat mijn angsten onzin waren.
Hier heb ik ook uitgebreid over geschreven in mijn liedje “Gay Struggles”. Kun je luisteren
op Spotify!

Nadat ik al mijn vrienden over mijn coming-out had verteld, heb ik een foto op Instagram
geplaatst met een regenboogvlag erbij. Hier kreeg ik alleen maar positieve en lieve
reacties op. Ook de dagen daarna kreeg ik knuffels van iedereen om mij heen.

Ik besef me heel goed dat ik hierin bevoorrecht ben en dat het lang niet bij iedereen zo
positief verloopt. Door de jaren heen heb ik veel andere homoseksuele mensen ontmoet
bij wie dit minder soepel ging.

Ik vind het superbelangrijk om iedereen mee te geven dat de community je ALTIJD zal
ondersteunen, no matter what. Het maakt niet uit wie je bent of op wie je valt. Bij ons
ben je veilig en word je geaccepteerd zoals je bent.

Dus als je omgeving je helaas niet volledig accepteert, weet dan dat er een grote wereld
is vol mensen die jou wél accepteren.

Dat is ook het uitgangspunt van mijn eigen shows en optredens. Ik wil dat mensen voelen dat mijn concert een safe space is, waar ze volledig zichzelf kunnen en mogen zijn.
Ik wil TEJO enorm bedanken voor deze kans om mijn verhaal te delen. Ik hoop dat ik mensen kan inspireren om zichzelf te zijn en zichzelf te accepteren voor wie ze zijn.
Als er iets is, mag je mij altijd een mail sturen naar: ryannsounds@gmail.com Ik zal naar je luisteren. Ik ben er voor je en ik accepteer je.

Hopelijk voel je, als ik je ooit bij een concert zie, een omgeving waarin je volledig geaccepteerd wordt voor wie je bent.

Be Yourself.
Ryann

Ik geloof dat ieder mens uniek is en beschikt over bijzondere kwaliteiten. Kwaliteiten die bedoeld zijn om ingezet te worden en waarmee we iets moois kunnen bijdragen aan de wereld om ons heen.

Het mooiste wat je in dit leven kunt worden, is jezelf zijn. Als mijn video’s eraan kunnen bijdragen dat mensen dichter bij zichzelf komen, dan is mijn missie geslaagd.

Hoe mijn onzekerheid begon

Mijn onzekerheden en slechte zelfbeeld begon rond mijn elfde, precies in de periode waarin sociale media steeds belangrijker werden en dan voornamelijk Instagram. Wat eerst een plek was om simpelweg activiteiten te delen, veranderde langzaam in een wereld vol perfecte foto’s, gelikte beelden en mensen die alleen hun mooiste momenten lieten zien. Voor mij voelde dat meteen alsof ik moest voldoen aan dat plaatje en weer mee moest gaan in de groep.

Mijn sproeten en rossige haar maakten mij “anders”, en anders voelde op die leeftijd vooral ongemakkelijk. Ik had op zich genoeg vrienden, dus van buitenaf zou je misschien niet verwachten dat ik zo onzeker was. Maar iedereen loopt met zijn eigen gedachten rond, en bij mij draaiden die bijna altijd om één vraag: Wat zouden anderen van mij vinden?

Om niet op te vallen, paste ik mij steeds verder aan

Ik droeg make-up om mijn sproeten te verbergen, kocht dezelfde merkkleding en deed precies wat anderen deden. Ik wilde zo graag opgaan in de groep dat ik zelfs mijn haar blond, bruin of zwart verfde, alleen maar om mijn eigen unieke kleur te verbergen.

Sommige opmerkingen bleven lang hangen. De zin “Raychel is op zich wel mooi, maar haar sproeten niet” leek klein en onschuldig, maar hij nam ongemerkt een groot stuk van mijn zelfbeeld mee. Het bevestigde precies waar ik al bang voor was. Dat wie ik van nature was, niet goed genoeg zou zijn. Die gedachten herhaalden zich voortdurend. En hoe meer ik probeerde te passen in het plaatje dat anderen van mij verwachtten, hoe verder ik eigenlijk van mezelf af kwam te staan.

De ommekeer: één gesprek kan veel veranderen

De verandering kwam niet ineens. Rond mijn zestiende, tijdens een lunch met een vriendin, begonnen we te praten over onze onzekerheden. We deelden dingen die we nog nooit hadden uitgesproken. Zij vertelde over haar eigen struggles en gaf me een advies dat is blijven hangen:

“Als mensen jou niet leuk vinden zoals je bent, zijn het niet jouw mensen.”

Het gesprek voelde kwetsbaar en spannend, maar ook bevrijdend. Door hardop te zeggen wat al die jaren in mijn hoofd zat, werd het ineens minder zwaar. Niemand kan je onzekerheid in één keer wegpraten, maar je hoeft het ook niet alleen te dragen.

Kleine stappen

Vanaf dat moment zette ik langzaam kleine stappen. Het gesprek gaf me het duwtje dat ik nodig had om mezelf niet langer te verstoppen. Het voelde in het begin spannend, maar stap voor stap begon ik mezelf meer te accepteren. Ik merkte dat ik niet langer iemand wilde zijn die op anderen afgestemd was, maar gewoon mezelf. Met mijn eigen stijl, mijn eigen mening en mijn eigen uitstraling.

Op mijn zeventiende begon ik mijn uiterlijk en kwaliteiten echt te waarderen. Het was geen snelle verandering, maar een proces waarin ik mezelf langzaam terugvond. En dat proces begon allemaal bij dat ene gesprek."

Tips voor jongeren die hiermee worstelen

Als je dit herkent, weet dan dat je niet alleen bent. Deze stappen zouden jou kunnen helpen:

• Praat met iemand die je vertrouwt.

  Dat kan een vriend(in), familielid of leraar zijn, maar ook iemand die je niet persoonlijk kent. Soms voelt dat zelfs veiliger.

• Zoek steun bij TEJO.

  TEJO heeft inloophuizen waar je gewoon kunt binnenstappen voor een gratis en persoonlijk gesprek. Je hoeft geen afspraak te maken en je wordt altijd warm onthaald. Vind je dat nog een grote stap, dan kun je ook (video)bellen of Whatsappen. Dat maakt de drempel lager als je niet meteen face-to-face durft te praten.

• Durf je onzekerheden te delen.

  Kwetsbaar zijn betekent niet dat je zwak bent. Het laat juist zien dat je eerlijk durft te zijn over wat je voelt.

• Schrijf je gedachten op.

  Het helpt om overzicht te krijgen en je gevoelens beter te begrijpen.

Het achtergrondverhaal

"

Ik heet Morris. Ik ben 78 jaar. Ik woon alleen sinds mijn Edna vijf jaar geleden is heengegaan. Elke dinsdag neem ik de bus van 10:15 naar de bibliotheek. Altijd dezelfde stoel. Altijd dezelfde route. Jarenlang — alleen stilte. Alleen ik, de duiven en dat oude groene bankje bij de halte op Oak Street. Afgelopen winter begon ik de kinderen op te merken. Ze speelden niet. Ze lachten niet. Ze zaten er gewoon. Met gebogen hoofden, vingers razendsnel over hun telefoons. Zelfs in de regen. Op een dinsdag ging een meisje met een paarse rugzak zitten, ineengedoken, schouders trillend. Ze huilde niet. Ze leek gewoon leeg. Alsof het bankje haar had opgeslokt. Mijn borst trok samen. Ik dacht aan mijn kleinzoon Liam, voor zijn studiebeurs. Dezelfde blik. Alsof de wereld hem vergeten was. Onrustig ging ik naar huis. Edna zei altijd: „Morris, jij repareert wat gebroken is.” Maar wat was hier gebroken? De telefoons? Nee. De harten. De volgende dag haalde ik de oude tablet van mijn kleinzoon tevoorschijn. Ik worstelde drie uur om te leren hoe je QR-codes maakt. Ik printte eenvoudige borden:
SCAN MIJ. VERTEL MIJ JE VERHAAL.
IK LUISTER.

Ik plakte ze op het bankje. De eerste week? Niets. De kinderen liepen erlangs alsof het afval was. Mevrouw Gable van nummer 42 grinnikte: „Wat een onzin, Morris. Ze willen schermen, geen oude mannen.” Misschien had ze gelijk. Maar toen gebeurde er een wonder. Een jongen, misschien twaalf jaar oud, scande de code. Hij zat twintig minuten te typen. Later keek ik in het gedeelde Google-document (ja, ik had er een gemaakt!). Er stond: “Mijn vader is ziek. Mijn moeder werkt ’s nachts. Ik ben bang. Maar ik heb een draak getekend die glitter spuugt. Hij zit in mijn zak.” Mijn handen trilden. Ik kocht glitterlijm en liet het onder het bankje achter met een briefje: “Voor de drakenkunstenaar. Blijf schitteren. — Morris, de vriend van het bankje.”

De volgende dag landde er een papieren vliegtuigje naast me. Binnenin: een glinsterende draak en de woorden: “Dank je. Papa glimlachte vandaag.”
Het nieuws verspreidde zich. Kinderen kwamen eerder, scanden, schreven. Een meisje schreef: “Ze noemen me robot omdat ik van programmeren hou. Maar robots horen toch niet verdrietig te zijn, toch?” Ik liet een boek voor haar achter: Ada Lovelace, het meisje dat in code droomde. De week erna bracht ze koekjes: “Robots eten ook suiker.” Het was niet perfect. Regen verpestte de borden. Sommigen negeerden ze. Maar beetje bij beetje veranderde het bankje. Kinderen gingen er samen zitten. Ze praatten. Een tiener schreef: “Ik zak voor wiskunde. Te beschaamd om hulp te vragen.” Twee meisjes antwoordden: “We helpen je. Ontmoet ons hier zaterdag.” Ze kwamen. Nu geven ze elke week bijles aan drie kinderen.

Toen kwam de winter. Ik gleed uit op het ijs en brak mijn heup. Twee weken in het ziekenhuis. Ik voelde me nutteloos. De dag dat ik terugkwam, liep ik naar de halte… en bevroor. Het bankje was niet bedekt met afval, maar met woorden, tekeningen en geschenken. Een gehaakt onderzettertje („Voor je thee!”). Een Lego-robot („Van de codeclub!”). Een foto: kinderen die een spandoek vasthouden “HET BANKJE VAN MORRIS: WE ZIEN JE.”
Nu zijn er in de stad twaalf van zulke “luisterbankjes”. Beheerd door tieners, gepensioneerden, zelfs de norse postbode. Geen apps. Geen donaties. Gewoon een plek om gehoord te worden.

Gisteren hielp de jongen met de glitterdraak (nu 14 jaar) me om goudsbloemen te planten bij het bankje. “Je hebt ons geleerd,” zei hij, “dat het enige wat echt gerepareerd moet worden, eenzaamheid is.” Ik denk aan Edna. Ze zou zeggen: “Je hebt het bankje gerepareerd.” Maar de waarheid? Die kinderen hebben mij gerepareerd. Ze herinnerden me eraan dat gebroken harten geen grote gebaren nodig hebben. Alleen een veilige plek om te fluisteren: “Ik ben er.” En iemand die antwoordt: “Ik hoor je.”
We wachten niet meer alleen op bussen. We wachten op elkaar. En daardoor wordt de wereld warmer. Verhaal na verhaal.

Thijs (24): "Ik hou van het leven, maar soms wil ik dood"

In een aangrijpend artikel op Human.nl vertelt Thijs, een ogenschijnlijk levenslustige 24-jarige, over de innerlijke strijd die velen dagelijks voeren. Hij houdt van zijn vrienden, lacht graag, is nieuwsgierig naar de wereld, en tóch verlangt hij soms naar het einde.

Wat Thijs beschrijft, is geen uitzondering. Het is een herkenbare realiteit voor talloze jongeren. De paradox tussen levenslust en doodsverlangen lijkt onverenigbaar, maar is voor sommigen dagelijkse kost. Het confronterende van zijn verhaal is niet alleen de rauwe eerlijkheid, maar vooral hoe ‘normaal’ hij oogt. En dat is precies waarom dit soort verhalen verteld móéten worden.

Want als we ze blijven verzwijgen, blijven te veel jongeren denken dat ze de enigen zijn.

Een stille epidemie: 1.849 zelfdodingen in 2024

Volgens het CBS overleden in 2024 maar liefst 1.849 mensen in Nederland door zelfdoding. Dat zijn gemiddeld vijf mensen per dag. Hoewel zo'n cijfer afstandelijk kan voelen, vertegenwoordigt het een wereld aan gemiste kansen, onuitgesproken pijn en stil verdriet.

Opvallend is dat vooral jongeren en jongvolwassenen kwetsbaar zijn. De druk om te presteren, sociale isolatie, trauma’s, onzekerheid over de toekomst, en de constante vergelijking op sociale media kunnen een giftige mix vormen. En vaak worden die gevoelens te lang genegeerd, óók door de jongeren zelf.

"Het gaat niet om dood willen, het gaat om willen ontsnappen"

Wat Thijs benoemt, raakt een kern: suïcidale gedachten ontstaan niet altijd vanuit uitzichtloosheid, maar soms uit het verlangen naar rust. Naar een adempauze. Naar het idee dat het even stil mag zijn vanbinnen.

Veel jongeren willen niet dood, ze willen zich gewoon even niet meer zó voelen. Het helpt om te weten dat die gevoelens er mogen zijn. Dat je er niet van weg hoeft te rennen. Dat je er niet alleen mee hoeft te zitten.

Wat kunnen we doen?

1. Doorbreek het taboe

Praten over de dood lijkt eng, maar het is vaak precies wat iemand nodig heeft. Niet om een oplossing te vinden, maar om te mogen zijn. Gewoon vragen: “Hoe gaat het écht met je?” kan al het verschil maken.

2. Maak hulp veilig en dichtbij

Veel jongeren vinden het moeilijk om hulp te zoeken, of voelen zich niet ‘erg genoeg’ om serieus genomen te worden. TEJO Nederland biedt precies wat zij nodig hebben: een veilige plek, zonder oordeel, zonder wachtlijst. Je hoeft alleen jezelf mee te nemen.

3. Herken de signalen

Let op veranderingen in gedrag: zich terugtrekken, snel geïrriteerd zijn, of uitspraken als “Ik weet het niet meer.” Zijn geen aandachttrekkerij, het zijn schreeuwen in stilte.

4. Normaliseer kwetsbaarheid

Kwetsbaarheid hoort bij het leven. Net als kracht. Het een sluit het ander niet uit. Durven voelen, ook als het ongemakkelijk is, maakt je niet zwak, het maakt je moedig.

Een boodschap van hoop

Thijs leeft nog. Hij zoekt hulp. Hij blijft praten. Hij geeft niet op, ook niet als het zwaar is. Daarmee is hij een voorbeeld voor velen. Want het gaat niet om alles meteen oplossen. Het gaat om blijven ademen, blijven zoeken, blijven delen.

Voor iedereen die zich herkent in zijn verhaal: Je hoeft niet te wachten tot het ‘erg genoeg’ is. Je hoeft het niet zelf op te lossen. Je hoeft het niet alleen te doen.

➡ Denk je aan zelfmoord, of maak je je zorgen om iemand?

Je staat er niet alleen voor. Praat erover — dat kan anoniem en dag en nacht bij 113 Zelfmoordpreventie.

📞 Bel 113 of 0800-0113 (gratis)

💬 Chat via www.113.nl

Er is altijd iemand die luistert.

BRON: human.nl/

Wonen en groeien horen bij elkaar.

Jong zijn is een periode van ontdekken en groeien. Veel jongeren tussen de 10 en 20 jaar maken grote stappen in korte tijd. Ze leren zelfstandig denken, bouwen nieuwe relaties op, en nemen steeds meer verantwoordelijkheid voor zichzelf en hun omgeving. Op een bepaald moment ontstaat ook het verlangen naar een eigen plek of op z’n minst meer eigen ruimte.

Volgens Hannes van de Ven van het Nederlands Jeugdinstituut versnelt zelfstandig wonen die persoonlijke ontwikkeling. Zelf koken, omgaan met geld, je dag indelen en een eigen sociale kring opbouwen: het zijn ervaringen die bijdragen aan zelfstandigheid en zelfvertrouwen.

Woonstress begint vaak jong.

Toch is een woonplek voor veel jongeren niet zomaar te realiseren. En dat zorgt op jonge leeftijd al voor zorgen. Sommige jongeren merken dat hun thuissituatie krap of onrustig is. Anderen vragen zich af hoe ze later ooit zelfstandig kunnen wonen als de huurprijzen zo hoog blijven. Het idee dat je weinig grip hebt op je eigen woontoekomst, kan spanning geven.

Ook jongeren die wél zelfstandig wonen, geven aan dat de kosten hoog zijn en de onzekerheid groot. Stress over geld of wonen kan op den duur invloed hebben op hoe je je voelt, op school of in contact met anderen. Bij TEJO horen we regelmatig van jongeren die zich hierdoor vast voelen zitten, of twijfelen aan hun eigen toekomstbeeld.

Jongeren hebben ideeën en die verdienen ruimte.

Wat opvalt, is dat jongeren niet alleen zorgen hebben, maar ook meedenken. Uit het onderzoek blijkt dat ze creatieve oplossingen aandragen: zoals leegstaande gebouwen ombouwen, huurregels eerlijker maken, of betere uitleg geven op school over hoe huisvesting werkt. Jongeren weten goed wat bij hun leefwereld past. Het loont om naar hen te luisteren.

Een gesprek kan ruimte geven.

Bij TEJO merken we dat het helpt om je zorgen te delen, ook als je nog niet weet wat je ermee moet. Misschien woon je nog thuis, maar maak je je al zorgen over later. Of misschien heb je het gevoel dat je ergens tussen kind en volwassene in zweeft, zonder overzicht. Wat je situatie ook is: jouw gevoel telt.

Wij luisteren. Gratis, anoniem en zonder oordeel. Samen zoeken we naar wat jou rust en perspectief kan geven. Je hoeft het niet alleen te doen.

Bron: NJi - Woningnood belemmert ontwikkeling jongeren

De groeiende druk van het nieuws speelt samen met de uitdagingen waar veel jongeren vandaag de dag voor staan. Vanuit TEJO Nederland zien we dat jongeren steeds vaker steun zoeken bij het verwerken van gevoelens zoals angst, stress of machteloosheid. Het vermijden van het nieuws kan een copingmechanisme zijn om emotionele overbelasting te voorkomen. TEJO Nederland biedt ondersteuning aan jongeren van 12 tot 20 jaar die worstelen met deze en andere problemen, door een veilige omgeving te creëren waar zij hun ervaringen kunnen delen en verwerken.

De combinatie van toenemende nieuwsconsumptie en de impact daarvan op jongeren vraagt om aandacht en passende ondersteuning. Het recente onderzoek benadrukt het belang van het vinden van een balans tussen het volgen van het nieuws en het behouden van mentale gezondheid. TEJO Nederland blijft zich inzetten om jongeren te begeleiden in deze zoektocht, zodat zij op een gezonde manier betrokken kunnen blijven bij de wereld om hen heen.

Bron: 4 op de 10 jongeren mijden regelmatig nieuws: ‘De wereld gaat naar de kolere. Daar hoef ik niet...

Wat vertellen emoties jou eigenlijk?

Heb je ooit nagedacht over de vraag: wat probeert mijn boosheid me te vertellen? Of waarom je je juist ineens zo blij voelt als iets kleins goed gaat? Emoties zijn als een innerlijk kompas dat je waarschuwt en richting geeft. Angst kan bijvoorbeeld een teken zijn dat er iets niet klopt, terwijl blijdschap je vertelt: “Hey, dit is fijn, hier wil ik meer van!” (Gross, 2015). Wat zou er gebeuren als je die signalen negeert?

Kunnen emoties je helpen betere keuzes te maken?

We denken vaak dat beslissingen maken iets is van logisch nadenken, maar wist je dat emoties daar een grote rol in spelen? Onderzoek laat zien dat mensen zonder emotionele feedback het moeilijk vinden om keuzes te maken (Damasio, 1994). Hoe zou het voor jou zijn als je bij elke keuze ook even stil zou staan bij wat je écht voelt? Zou dat je helpen of juist afleiden?

Hoe zorgen emoties voor verbinding met anderen?

Emoties zijn ook sociale lijm. Door ze te uiten, kunnen we contact maken, begrip vragen en geven. Heb jij wel eens gemerkt dat je pas echt begrepen wordt als je je gevoel deelt? En andersom, herken je het gevoel van verbondenheid als iemand jouw emoties begrijpt? (Keltner & Kring, 1998). Wat als we allemaal wat vaker durfden te zeggen wat we écht voelen?

Wat gebeurt er als je emoties negeert?

Soms zijn emoties lastig, en proberen we ze weg te duwen. Maar wist je dat dat juist vaak voor meer stress en spanning zorgt? (Gross & John, 2003). Wat als je emoties wél zou durven voelen, zonder ze te veroordelen? Zou dat je rustiger maken? Mindfulness en bewustzijn kunnen daarbij helpen (Hayes et al., 2011). Heb jij ooit geprobeerd om je emoties zonder oordeel te observeren?

Denk er eens over na

• Welke emotie heb jij vandaag gevoeld en wat vertelde die jou?
• Kun jij een situatie bedenken waarin een emotie jou hielp een goede keuze te maken?
• Hoe zou jouw leven veranderen als je emoties niet meer zou vermijden, maar er juist ruimte voor zou maken?

Emoties zijn geen obstakels, maar hulpmiddelen. Ze vertellen je wie je bent en wat je nodig hebt. Dus, voel jij het al?

Onderzoek wijst uit dat het gebruik van sociale media vaak samengaat met gevoelens van onzekerheid, angst en depressie bij jongeren. Continu online zijn kan leiden tot stress, het gevoel buitengesloten te worden en een verstoord slaappatroon. Vooral het vergelijken met anderen en de druk om online te presteren dragen bij aan mentale klachten. Door het verbieden van sociale media onder de 15 jaar hoopt de overheid deze negatieve effecten te verminderen en kinderen meer ruimte te geven voor een gezonde ontwikkeling zonder constante digitale afleiding.

Deze ontwikkelingen laten zien dat er een groeiend bewustzijn is over de invloed van technologie op jongere generaties. Organisaties zoals TEJO Nederland benadrukt de noodzaak om jongeren niet alleen te helpen bij problemen, maar ook preventief aandacht te besteden aan gezonde digitale gewoontes. Zo kunnen we samen zorgen voor een omgeving waarin jongeren zich veilig, gehoord en ondersteund voelen, zowel online als offline.

Bron: Kabinet: geen sociale media onder 15 jaar, smartphone vanaf groep 8