TEJO is blij met focus op preventie

NIEUWS

TEJO is blij met focus op preventie

In het nieuwe coalitieakkoord spreekt het kabinet duidelijke ambities uit als het gaat om mentale gezondheid. Met name de aandacht voor preventie, vroege interventie en bewezen effectieve ondersteuning sluit goed aan bij waar TEJO Nederland zich al jaren voor inzet.

Met deze leeftijdsgrens richt TEJO zich op de kwetsbare ‘tienerjaren’, wanneer veel problemen beginnen en vroegsignalering en preventie extra waardevol zijn. Onderzoek laat zien dat 62,5% van de psychische aandoeningen begint vóór de leeftijd van 25 jaar en 34,6% zelfs al vóór de leeftijd van 14 jaar.

Een urgent probleem

Mentale klachten bij jongeren komen veel voor:

  • 33% van de jongeren in Nederland ervaart mentale klachten (2024, RIVM)
  • 13% van de jongeren geeft aan eens of vaker aan zelfdoding te hebben gedacht (2024, RIVM)
  • 44% van de jongeren ervaart eenzaamheid (2024, RIVM)
  • Tussen 2017 en 2021 is het percentage meisjes in het basisonderwijs met emotionele problemen meer dan verdubbeld van 14% naar 33% (2022, HBSC)

Tegelijkertijd draait de jeugdzorg overuren en zijn er al jaren te lange wachtlijsten voor jongeren met mentale problemen. Het wachten kan zorgen en uitdagingen voor jongeren onnodig verergeren.

Juist daarom is (vroeg)preventie zo belangrijk. Door jongeren op tijd een laagdrempelige plek te bieden om te praten, kunnen we voorkomen dat kleine zorgen uitgroeien tot zwaardere problemen.

 

Ruimte voor veerkracht en ondersteuning

In het coalitieakkoord wordt ingezet op:

  • Investeringen in programma’s op school en in de wijk  om mentale veerkracht te versterken
  • Ruimte voor goede ondersteuning, waaronder laagdrempelige initiatieven zoals die van TEJO
  • Actief stimuleren van jongereninitiatieven voor mentale gezondheid

Daarmee erkennen de coalitiepartijen dat mentale gezondheid geen bijzaak is, maar een randvoorwaarde voor een toekomstbestendige samenleving.

 

Niet alles is zorg, wel alles verdient aandacht

De coalitie benoemt dat te veel jongeren in de jeugdzorg terechtkomen, terwijl niet alles wat zij meemaken een zorgprobleem is. Er wordt daarom nadrukkelijk onderscheid gemaakt tussen preventie, lichte ondersteuning en specialistische zorg. Dat is een belangrijk en helpend uitgangspunt.

Bij TEJO herkennen we dit beeld. Veel jongeren die bij ons binnenkomen zitten niet in crisis, maar lopen vast door stress, onzekerheid, prestatiedruk of gedoe thuis of op school. Een gesprek met een vrijwillige professional, die een luisterend oor biedt, is vaak genoeg om een jongere weer op weg te helpen.

In TEJO-huizen bieden we anonieme en professionele hulp. Gratis en anonieme gesprekken met vrijwillige professionals. Geen wachtlijst, geen verwijzing. Gewoon iemand die luistert en helpt. TEJO-huizen zijn veilige en gastvrije plekken. Vrijwillige professionals luisteren naar jongeren hun verhaal. Zonder oordeel. Wat de uitdaging ook is, wij ondersteunen.

Jongeren hebben het recht om gezond op te groeien. Dit staat in het Kinderrechtenverdrag. TEJO werkt op basis van deze rechten. Wij werken voorafgaand aan de ‘gewone’ zorg. We ondersteunen bij wachtlijsten, maar hopen vooral grotere problemen juist vóór te zijn. Dit door een luisterend oor te bieden.

 

Samen aan de slag

Met dit coalitieakkoord ligt er een belangrijke basis. Nu is het moment om samen met het maatschappelijk veld, onderwijs en jongeren zelf deze ambities te vertalen naar de praktijk.

Mentale struggles horen bij het leven. De vraag is niet of jongeren ze tegenkomen, maar of zij op tijd iemand vinden die luistert. Werken aan een mentaal veerkrachtige generatie betekent investeren in jongeren die sterker in het leven staan, minder afhankelijk worden van zwaardere zorg en beter kunnen meedoen op school en op het werk. Het draagt bij aan een samenleving waarin mentale struggles normaal zijn en bespreekbaar blijven.

TEJO Nederland is er klaar voor om samen aan de slag te gaan. Want praten helpt. En hoe eerder dat gebeurt, hoe groter het effect.

 

 

Mijn onzekerheid en hoe één gesprek alles veranderde

Mijn onzekerheid en hoe één gesprek alles veranderde

Raychel Petersen (22) deelt haar persoonlijke verhaal over onzekerheid, sociale media en de kracht van open praten. Ze wil jongeren laten zien dat je er niet alleen voor staat.

"Als jong meisje was ik voortdurend bezig met mijn uiterlijk. Mijn sproeten en rossige haar vielen op, en ik was ervan overtuigd dat anderen dat raar of lelijk vonden. Om die onzekerheid te verbergen, gebruikte ik steeds meer make-up, verfde ik mijn haar en droeg ik alleen kleding waarvan ik wist dat het in de mode was. Niet omdat ik het zelf mooi vond, maar omdat ik er koste wat kost bij wilde horen.

Ik deel dit verhaal omdat ik weet dat zoveel jongeren met hetzelfde gevoel rondlopen. De onzekerheid, het vergelijken, de druk om perfect te zijn. Het is een probleem dat vaak onzichtbaar blijft, maar wel invloed heeft op je hele leven.

Wanneer je jezelf niet genoeg vindt

Een laag zelfbeeld is een overwegend negatieve kijk op jezelf, waarbij je je eigen kwaliteiten onderschat en je tekortkomingen overdrijft. Het uit zich in constant kritisch zijn op jezelf, het gevoel hebben dat je minder waard bent dan anderen, en weinig vertrouwen hebben in je eigen kunnen. Veel jongeren herkennen dit. Je vergelijkt jezelf met perfecte foto’s op sociale media, je voelt druk om erbij te horen, en soms lijkt het alsof iedereen het beter doet dan jij.

Dat gevoel had ik ook. Ik zag anderen moeiteloos voldoen aan een ideaal, terwijl ik bezig was mezelf te verstoppen. De wereld op sociale media, waar alles perfect lijkt, maakte dat alleen maar sterker.

Durf je onzekerheden te delen. Kwetsbaar zijn betekent niet dat je zwak bent. Het laat juist zien dat je eerlijk durft te zijn over wat je voelt.

Hoe mijn onzekerheid begon

Mijn onzekerheden en slechte zelfbeeld begon rond mijn elfde, precies in de periode waarin sociale media steeds belangrijker werden en dan voornamelijk Instagram. Wat eerst een plek was om simpelweg activiteiten te delen, veranderde langzaam in een wereld vol perfecte foto’s, gelikte beelden en mensen die alleen hun mooiste momenten lieten zien. Voor mij voelde dat meteen alsof ik moest voldoen aan dat plaatje en weer mee moest gaan in de groep.

Mijn sproeten en rossige haar maakten mij “anders”, en anders voelde op die leeftijd vooral ongemakkelijk. Ik had op zich genoeg vrienden, dus van buitenaf zou je misschien niet verwachten dat ik zo onzeker was. Maar iedereen loopt met zijn eigen gedachten rond, en bij mij draaiden die bijna altijd om één vraag: Wat zouden anderen van mij vinden?

Om niet op te vallen, paste ik mij steeds verder aan

Ik droeg make-up om mijn sproeten te verbergen, kocht dezelfde merkkleding en deed precies wat anderen deden. Ik wilde zo graag opgaan in de groep dat ik zelfs mijn haar blond, bruin of zwart verfde, alleen maar om mijn eigen unieke kleur te verbergen.

Sommige opmerkingen bleven lang hangen. De zin “Raychel is op zich wel mooi, maar haar sproeten niet” leek klein en onschuldig, maar hij nam ongemerkt een groot stuk van mijn zelfbeeld mee. Het bevestigde precies waar ik al bang voor was. Dat wie ik van nature was, niet goed genoeg zou zijn. Die gedachten herhaalden zich voortdurend. En hoe meer ik probeerde te passen in het plaatje dat anderen van mij verwachtten, hoe verder ik eigenlijk van mezelf af kwam te staan.

De ommekeer: één gesprek kan veel veranderen

De verandering kwam niet ineens. Rond mijn zestiende, tijdens een lunch met een vriendin, begonnen we te praten over onze onzekerheden. We deelden dingen die we nog nooit hadden uitgesproken. Zij vertelde over haar eigen struggles en gaf me een advies dat is blijven hangen:

“Als mensen jou niet leuk vinden zoals je bent, zijn het niet jouw mensen.”

Het gesprek voelde kwetsbaar en spannend, maar ook bevrijdend. Door hardop te zeggen wat al die jaren in mijn hoofd zat, werd het ineens minder zwaar. Niemand kan je onzekerheid in één keer wegpraten, maar je hoeft het ook niet alleen te dragen.

Kleine stappen

Vanaf dat moment zette ik langzaam kleine stappen. Het gesprek gaf me het duwtje dat ik nodig had om mezelf niet langer te verstoppen. Het voelde in het begin spannend, maar stap voor stap begon ik mezelf meer te accepteren. Ik merkte dat ik niet langer iemand wilde zijn die op anderen afgestemd was, maar gewoon mezelf. Met mijn eigen stijl, mijn eigen mening en mijn eigen uitstraling.

Op mijn zeventiende begon ik mijn uiterlijk en kwaliteiten echt te waarderen. Het was geen snelle verandering, maar een proces waarin ik mezelf langzaam terugvond. En dat proces begon allemaal bij dat ene gesprek."

Tips voor jongeren die hiermee worstelen

Als je dit herkent, weet dan dat je niet alleen bent. Deze stappen zouden jou kunnen helpen:

  • Praat met iemand die je vertrouwt.

    Dat kan een vriend(in), familielid of leraar zijn, maar ook iemand die je niet persoonlijk kent. Soms voelt dat zelfs veiliger.

  • Zoek steun bij TEJO.

    TEJO heeft inloophuizen waar je gewoon kunt binnenstappen voor een gratis en persoonlijk gesprek. Je hoeft geen afspraak te maken en je wordt altijd warm onthaald. Vind je dat nog een grote stap, dan kun je ook (video)bellen of Whatsappen. Dat maakt de drempel lager als je niet meteen face-to-face durft te praten.

  • Durf je onzekerheden te delen.

    Kwetsbaar zijn betekent niet dat je zwak bent. Het laat juist zien dat je eerlijk durft te zijn over wat je voelt.

  • Schrijf je gedachten op.

    Het helpt om overzicht te krijgen en je gevoelens beter te begrijpen.

Het verhaal van het luisterbankje

Het verhaal van het luisterbankje

Luisterbankje

Soms heb je gewoon een plek nodig om even stil te zijn. Of om te praten. Dit bankje is precies daarvoor: een veilige plek om te luisteren, te kletsen en verhalen te delen. Het idee? Heel eenvoudig: iedereen heeft een verhaal dat gehoord mag worden. Jong, oud, druk, stil – hier mag je even landen.

Dit bankje is geïnspireerd door een bijzonder verhaal van Morris, een man die ontdekte dat eenzaamheid niet met grote gebaren wordt gerepareerd, maar met aandacht. Hij begon met één QR-code en eindigde met een stad vol luisterbankjes. Omdat luisteren verbindt. Omdat woorden warmte geven.

Dus… neem plaats. Deel iets. Of luister gewoon. Want samen maken we de wereld een beetje zachter.
Welkom bij het luisterbankje van TEJO Goes.

Het luisterbankje: een veilige plek om te luisteren, te kletsen en verhalen te delen

Het achtergrondverhaal

"

Ik heet Morris. Ik ben 78 jaar. Ik woon alleen sinds mijn Edna vijf jaar geleden is heengegaan. Elke dinsdag neem ik de bus van 10:15 naar de bibliotheek. Altijd dezelfde stoel. Altijd dezelfde route. Jarenlang — alleen stilte. Alleen ik, de duiven en dat oude groene bankje bij de halte op Oak Street. Afgelopen winter begon ik de kinderen op te merken. Ze speelden niet. Ze lachten niet. Ze zaten er gewoon. Met gebogen hoofden, vingers razendsnel over hun telefoons. Zelfs in de regen. Op een dinsdag ging een meisje met een paarse rugzak zitten, ineengedoken, schouders trillend. Ze huilde niet. Ze leek gewoon leeg. Alsof het bankje haar had opgeslokt. Mijn borst trok samen. Ik dacht aan mijn kleinzoon Liam, voor zijn studiebeurs. Dezelfde blik. Alsof de wereld hem vergeten was. Onrustig ging ik naar huis. Edna zei altijd: „Morris, jij repareert wat gebroken is.” Maar wat was hier gebroken? De telefoons? Nee. De harten. De volgende dag haalde ik de oude tablet van mijn kleinzoon tevoorschijn. Ik worstelde drie uur om te leren hoe je QR-codes maakt. Ik printte eenvoudige borden:
SCAN MIJ. VERTEL MIJ JE VERHAAL.
IK LUISTER.

Ik plakte ze op het bankje. De eerste week? Niets. De kinderen liepen erlangs alsof het afval was. Mevrouw Gable van nummer 42 grinnikte: „Wat een onzin, Morris. Ze willen schermen, geen oude mannen.” Misschien had ze gelijk. Maar toen gebeurde er een wonder. Een jongen, misschien twaalf jaar oud, scande de code. Hij zat twintig minuten te typen. Later keek ik in het gedeelde Google-document (ja, ik had er een gemaakt!). Er stond: “Mijn vader is ziek. Mijn moeder werkt ’s nachts. Ik ben bang. Maar ik heb een draak getekend die glitter spuugt. Hij zit in mijn zak.” Mijn handen trilden. Ik kocht glitterlijm en liet het onder het bankje achter met een briefje: “Voor de drakenkunstenaar. Blijf schitteren. — Morris, de vriend van het bankje.”

De volgende dag landde er een papieren vliegtuigje naast me. Binnenin: een glinsterende draak en de woorden: “Dank je. Papa glimlachte vandaag.”
Het nieuws verspreidde zich. Kinderen kwamen eerder, scanden, schreven. Een meisje schreef: “Ze noemen me robot omdat ik van programmeren hou. Maar robots horen toch niet verdrietig te zijn, toch?” Ik liet een boek voor haar achter: Ada Lovelace, het meisje dat in code droomde. De week erna bracht ze koekjes: “Robots eten ook suiker.” Het was niet perfect. Regen verpestte de borden. Sommigen negeerden ze. Maar beetje bij beetje veranderde het bankje. Kinderen gingen er samen zitten. Ze praatten. Een tiener schreef: “Ik zak voor wiskunde. Te beschaamd om hulp te vragen.” Twee meisjes antwoordden: “We helpen je. Ontmoet ons hier zaterdag.” Ze kwamen. Nu geven ze elke week bijles aan drie kinderen.

Toen kwam de winter. Ik gleed uit op het ijs en brak mijn heup. Twee weken in het ziekenhuis. Ik voelde me nutteloos. De dag dat ik terugkwam, liep ik naar de halte… en bevroor. Het bankje was niet bedekt met afval, maar met woorden, tekeningen en geschenken. Een gehaakt onderzettertje („Voor je thee!”). Een Lego-robot („Van de codeclub!”). Een foto: kinderen die een spandoek vasthouden “HET BANKJE VAN MORRIS: WE ZIEN JE.”
Nu zijn er in de stad twaalf van zulke “luisterbankjes”. Beheerd door tieners, gepensioneerden, zelfs de norse postbode. Geen apps. Geen donaties. Gewoon een plek om gehoord te worden.

Gisteren hielp de jongen met de glitterdraak (nu 14 jaar) me om goudsbloemen te planten bij het bankje. “Je hebt ons geleerd,” zei hij, “dat het enige wat echt gerepareerd moet worden, eenzaamheid is.” Ik denk aan Edna. Ze zou zeggen: “Je hebt het bankje gerepareerd.” Maar de waarheid? Die kinderen hebben mij gerepareerd. Ze herinnerden me eraan dat gebroken harten geen grote gebaren nodig hebben. Alleen een veilige plek om te fluisteren: “Ik ben er.” En iemand die antwoordt: “Ik hoor je.”
We wachten niet meer alleen op bussen. We wachten op elkaar. En daardoor wordt de wereld warmer. Verhaal na verhaal.

Onthulling van het Luisterbankje bij TEJO Goes

NIEUWS

Op 20 november is het Dag van de Rechten van het Kind, en dat vieren we samen bij TEJO Goes tussen 13.00 en 14.30 u. Samen proosten we op de rechten van het kind én maken we een bijzonder moment mee: de onthulling van ons luisterbankje voor de deur van het TEJO huis! Hier kunnen jongeren en voorbijgangers terecht om te zitten, een gesprek te voeren en naar elkaar te luisteren. Een plek voor verbinding en laagdrempelig contact, mede mogelijk gemaakt dankzij de donatie van drie lieve dames vorig jaar. Wethouder Marga van de Plasse-Nagelkerke van de Gemeente Borsele komt het luisterbankje onthullen!

Luisterbankje

Soms heb je gewoon een plek nodig om even stil te zijn. Of om te praten. Dit bankje is precies daarvoor: een veilige plek om te luisteren, te kletsen en verhalen te delen. Het idee? Heel eenvoudig: iedereen heeft een verhaal dat gehoord mag worden. Jong, oud, druk, stil – hier mag je even landen.

Dit bankje is geïnspireerd door een bijzonder verhaal van Morris, een man die ontdekte dat eenzaamheid niet met grote gebaren wordt gerepareerd, maar met aandacht. Hij begon met één QR-code en eindigde met een stad vol luisterbankjes. Omdat luisteren verbindt. Omdat woorden warmte geven.

Dus… neem plaats. Deel iets. Of luister gewoon. Want samen maken we de wereld een beetje zachter.
Welkom bij het luisterbankje van TEJO Goes.

TEJO Goes
TEJO Goes biedt jongeren vanaf 10 jaar een veilige plek om te praten. Vrijwillige professionals luisteren zonder oordeel, gratis en anoniem. Ons doel: mentale veerkracht versterken, eenzaamheid verminderen en jongeren helpen hun weg te vinden. Bij TEJO geloven we dat een gesprek het verschil kan maken. Plan hier een afspraak in.

Het achtergrondverhaal
"Ik heet Morris. Ik ben 78 jaar. Ik woon alleen sinds mijn Edna vijf jaar geleden is heengegaan. Elke dinsdag neem ik de bus van 10:15 naar de bibliotheek. Altijd dezelfde stoel. Altijd dezelfde route. Jarenlang — alleen stilte. Alleen ik, de duiven en dat oude groene bankje bij de halte op Oak Street. Afgelopen winter begon ik de kinderen op te merken. Ze speelden niet. Ze lachten niet. Ze zaten er gewoon. Met gebogen hoofden, vingers razendsnel over hun telefoons. Zelfs in de regen. Op een dinsdag ging een meisje met een paarse rugzak zitten, ineengedoken, schouders trillend. Ze huilde niet. Ze leek gewoon leeg. Alsof het bankje haar had opgeslokt. Mijn borst trok samen. Ik dacht aan mijn kleinzoon Liam, voor zijn studiebeurs. Dezelfde blik. Alsof de wereld hem vergeten was. Onrustig ging ik naar huis. Edna zei altijd: „Morris, jij repareert wat gebroken is.” Maar wat was hier gebroken? De telefoons? Nee. De harten. De volgende dag haalde ik de oude tablet van mijn kleinzoon tevoorschijn. Ik worstelde drie uur om te leren hoe je QR-codes maakt. Ik printte eenvoudige borden:
SCAN MIJ. VERTEL MIJ JE VERHAAL.
IK LUISTER.

Ik plakte ze op het bankje. De eerste week? Niets. De kinderen liepen erlangs alsof het afval was. Mevrouw Gable van nummer 42 grinnikte: „Wat een onzin, Morris. Ze willen schermen, geen oude mannen.” Misschien had ze gelijk. Maar toen gebeurde er een wonder. Een jongen, misschien twaalf jaar oud, scande de code. Hij zat twintig minuten te typen. Later keek ik in het gedeelde Google-document (ja, ik had er een gemaakt!). Er stond: “Mijn vader is ziek. Mijn moeder werkt ’s nachts. Ik ben bang. Maar ik heb een draak getekend die glitter spuugt. Hij zit in mijn zak.” Mijn handen trilden. Ik kocht glitterlijm en liet het onder het bankje achter met een briefje: “Voor de drakenkunstenaar. Blijf schitteren. — Morris, de vriend van het bankje.”

De volgende dag landde er een papieren vliegtuigje naast me. Binnenin: een glinsterende draak en de woorden: “Dank je. Papa glimlachte vandaag.”
Het nieuws verspreidde zich. Kinderen kwamen eerder, scanden, schreven. Een meisje schreef: “Ze noemen me robot omdat ik van programmeren hou. Maar robots horen toch niet verdrietig te zijn, toch?” Ik liet een boek voor haar achter: Ada Lovelace, het meisje dat in code droomde. De week erna bracht ze koekjes: “Robots eten ook suiker.” Het was niet perfect. Regen verpestte de borden. Sommigen negeerden ze. Maar beetje bij beetje veranderde het bankje. Kinderen gingen er samen zitten. Ze praatten. Een tiener schreef: “Ik zak voor wiskunde. Te beschaamd om hulp te vragen.” Twee meisjes antwoordden: “We helpen je. Ontmoet ons hier zaterdag.” Ze kwamen. Nu geven ze elke week bijles aan drie kinderen.

Toen kwam de winter. Ik gleed uit op het ijs en brak mijn heup. Twee weken in het ziekenhuis. Ik voelde me nutteloos. De dag dat ik terugkwam, liep ik naar de halte… en bevroor. Het bankje was niet bedekt met afval, maar met woorden, tekeningen en geschenken. Een gehaakt onderzettertje („Voor je thee!”). Een Lego-robot („Van de codeclub!”). Een foto: kinderen die een spandoek vasthouden “HET BANKJE VAN MORRIS: WE ZIEN JE.”
Nu zijn er in de stad twaalf van zulke “luisterbankjes”. Beheerd door tieners, gepensioneerden, zelfs de norse postbode. Geen apps. Geen donaties. Gewoon een plek om gehoord te worden.

Gisteren hielp de jongen met de glitterdraak (nu 14 jaar) me om goudsbloemen te planten bij het bankje. “Je hebt ons geleerd,” zei hij, “dat het enige wat echt gerepareerd moet worden, eenzaamheid is.” Ik denk aan Edna. Ze zou zeggen: “Je hebt het bankje gerepareerd.” Maar de waarheid? Die kinderen hebben mij gerepareerd. Ze herinnerden me eraan dat gebroken harten geen grote gebaren nodig hebben. Alleen een veilige plek om te fluisteren: “Ik ben er.” En iemand die antwoordt: “Ik hoor je.”
We wachten niet meer alleen op bussen. We wachten op elkaar. En daardoor wordt de wereld warmer. Verhaal na verhaal.”

 

TEJO in interviewreeks een gezonde toekomst voor Brabant

NIEUWS

We zijn trots om aan een bijzonder project mee te werken! In de digitale bundel 'Een Gezonde Toekomst in Brabant' is een interview gepubliceerd met onze landelijk communicatieadviseur Meike Coppoolse en een anonieme jongere die ondersteuning krijgt bij een van onze TEJO-huizen. Dit interview maakt deel uit van het project Young Professionals Brabant, waarin de gezondheid van jongeren in Brabant centraal staat en wat er nodig is voor een gezonde toekomst.

De bundel bevat inspirerende verhalen van experts, ondernemers en initiatiefnemers die met concrete projecten laten zien hoe we samen kunnen werken aan een gezonde toekomst voor jongeren. TEJO-huizen zijn hierin een belangrijk voorbeeld van laagdrempelige ondersteuning die jongeren echt verder helpt.

Op Wereldgezondheidsdag (7 april 2025) zal deze digitale bundel worden overhandigd aan gedeputeerde Saskia Boelema van de Provincie Noord-Brabant. Uiteraard is TEJO aanwezig bij de overhandiging!

Wil je het hele interview lezen? Lees het hier.

 

Interview met wethouder Eugène van Mierlo over TEJO Almelo

NIEUWS

Interview met Eugène van Mierlo, wethouder Zorg & Onderwijs gemeente Almelo, over samenwerking met het TEJO-huis Almelo

Landelijk Communicatieadviseur TEJO Nederland, Meike: Wethouder van Mierlo, mag ik Eugène zeggen? Kun je iets vertellen over jouw rol als wethouder Sociaal Domein en de focus op mentale gezondheid daarin?

Wethouder Almelo, Eugène: Zeker! In Almelo hebben we een aantal prioriteiten benoemd als het gaat om het sociaal domein. We richten ons op positieve gezondheid. Dat betekent dat we de veerkracht van inwoners willen versterken zodat ze zowel fysiek, emotioneel als op sociaal vlak met allerlei uitdagingen van het leven kunnen omgaan. Eén van van de speerpunten in ons beleid is mentale gezondheid. Waarbij we ons zowel op volwassenen als jongeren richten. Steeds meer menen voelen zich eenzaam, ervaren stress of voelen zich lusteloos. Dat willen we doorbreken. De druk dat alles beter en sneller moet, leggen we vooral onszelf en elkaar op. We willen inwoners mentaal weerbaar maken en daarmee voorkomen dat problemen groter worden. Op die manier proberen we bovendien de druk op de reguliere (jeugd)zorg en specialistische hulp te verminderen.

In Almelo werken we samen met alle andere Twentse gemeenten en verschillende partners aan een integraal en toekomstbestendig aanbod van zorg en ondersteuning.  Als voorzitter van deze Twentse Koers maak ik me hard voor het verhogen van de kwaliteit van leven, de zelfredzaamheid en het welzijn van onze inwoners. Mentale gezondheid is van ons allemaal.

Meike: Wat was jouw eerste indruk van het TEJO-huis in Almelo en waarom vind je dit een waardevol initiatief?

Eugène: In mijn gesprekken met scholen, docenten en jongeren komt telkens naar voren hoe belangrijk het voor jongeren is om een veilige plek te hebben waar ze anoniem hun verhaal kunnen doen. Het feit dat je bij het TEJO-huis gratis en anoniem kunt binnenlopen, zonder verwijzing of afspraak, maakt het extra krachtig. Wat me direct opviel, is hoe laagdrempelig en toegankelijk het TEJO-huis is voor jongeren. TEJO draagt uit dat het oké is hulp te vragen. Het initiatief sluit naadloos aan bij ons streven om de veerkracht van jongeren te vergroten en hen te helpen om te gaan met de uitdagingen van deze tijd. Het mooiste vind ik dat dit initiatief vanuit de lokale gemeenschap zelf is ontstaan. Dat toont het belang en de betrokkenheid van onze inwoners bij de mentale gezondheid van jongeren. Daar ben ik ontzettend trots op.

Meike: Hoe heeft de gemeente Almelo dit initiatief ondersteund en wat zijn de verwachtingen voor de toekomst?

Eugène: Toen het TEJO-initiatief zich bij ons meldde, hebben we als gemeente zorgvuldig gekeken naar de mogelijkheden. We hebben gekeken naar de ervaringen met TEJO in andere steden in Nederland en Vlaanderen. Die indruk was heel positief. Het college heeft besloten het TEJO-huis in Almelo voor een periode van twee jaar te financieren als een soort pilot. In deze periode willen we onderzoeken welke toegevoegde waarde TEJO biedt voor onze samenleving. Op basis van de resultaten bekijken we of en hoe we TEJO structureel kunnen medefinancieren.

Meike: Hoe zie je de rol van TEJO in het bredere netwerk van hulpverleningsinstanties in Almelo?

Eugène: TEJO vormt een welkome aanvulling op de sociale kaart van de stad. TEJO werkt samen met partners als Avenan, praktijkondersteuners, wijkcoaches en het onderwijs zodat jongeren snel de juiste hulp krijgen. Avedan, een lokale zorgpartner, maakt gebruik van de ruimte binnen het TEJO-huis om de samenwerking te versterken. TEJO is geen ‘concurrent’ van bestaande hulpverleningsinstanties, maar een aanvulling, vooral voor jongeren die niet direct specialistische jeugdzorg nodig hebben. Door preventieve en laagdrempelige ondersteuning kunnen we ernstiger problemen voorkomen en de druk op de reguliere zorg verminderen.

Meike: Je gaf eerder aan dat het belangrijk is dat jongeren leren omgaan met de uitdagingen van deze tijd. Hoe zie je de rol van TEJO hierin?

Eugène: Jongeren staan tegenwoordig onder enorme druk door de vele keuzes en prikkels, vooral in de online wereld. Uit onderzoeken die we in Twente deden blijkt dat één op de vier jongeren van 12 tot 16 jaar psychische klachten ervaart. Het is cruciaal dat jongeren  leren omgaan met uitdagingen en tegenslagen en dat ze leren hulp te vragen als dat nodig is. Wat ik mooi vind aan het TEJO-concept, is dat het precies daarop inzoomt: het is laagdrempelig, anoniem en je kunt gewoon binnenlopen wanneer je wilt. Dat past perfect bij ons streven naar het vergroten van veerkracht bij jongeren.

De kracht van TEJO zit in de waarde van het gesprek. Jongeren hebben hier de ruimte om te praten over wat hen bezighoudt, zonder oordeel of verplichting. Het feit dat de gesprekken worden gevoerd door vrijwillige professionals is bijzonder. Soms kan het een drempel zijn voor jongeren om die stap te zetten, om met een onbekende over hun problemen te praten. Maar zodra ze die stap eenmaal hebben gezet, ervaren ze vaak hoe opluchtend het kan zijn om hun verhaal te doen. Dit helpt hen niet alleen om hun gedachten op een rij te krijgen, maar ook om beter om te gaan met de uitdagingen waar ze tegenaan lopen. De jongerenraad van TEJO Almelo is hierbij ook van grote waarde. Ze zijn enerzijds pleitbezorgers richting hun eigen leeftijdsgenoten en brengen anderzijds ook waardevolle inzichten mee en hebben vaak toegang tot groepen jongeren die voor de gemeente of zorgprofessionals lastiger te bereiken zijn.

Meike: Wat is jouw advies aan andere wethouders die overwegen om een TEJO-huis te ondersteunen?

Eugène: Gewoon doen! Je kunt er eindeloos over praten, maar uiteindelijk moet je kansen grijpen en initiatieven een kans geven om te bewijzen wat ze kunnen. De kracht van een laagdrempelige inloopvoorziening zoals TEJO is groot. Het is een burgerinitiatief, ontstaan vanuit de samenleving, en sluit daardoor goed aan bij de behoeften van jongeren. Ik ben erg blij met deze aanpak in Almelo. Collega wethouders mogen zich altijd bij mij melden, zodat ik hen kan informeren hoe dit in Almelo is gedaan.

Meike: Tot slot, wat zou je willen zeggen tegen jongeren die misschien twijfelen om hulp te zoeken bij TEJO?

Eugène: Mijn oproep aan jongeren is: blijf niet zitten met je zorgen, hoe klein of groot ze ook lijken. Als je met iets worstelt, praat erover. Bij TEJO ben je welkom, zijn er mensen die onbevooroordeeld luisteren en jou kunnen helpen. Erover praten lucht vaak enorm op. Het is anoniem en gratis, en je ouders of school hoeven er niets van te weten. Twijfel je ergens over, maak je je zorgen, zit je niet lekker in je vel? Wandel binnen bij TEJO en gun jezelf de ruimte zodat je weer lekker in je vel zit.

TEJO-huis Almelo TEJO in de spotlight

NIEUWS

TEJO-huis Almelo TEJO in de spotlight! Ze staan met een mooi artikel in de krant met alles over gezond leven in Almelo.

Goed Bezig in Almelo is een initiatief van de Gemeente Almelo, samen met ZGT, Mensdoormens, Fysiocollectief Almelo en leefstijlapotheek Acacia.

Adviesraadslid Loes Keijsers aan het woord

NIEUWS

Ontmoet Loes Keijsers! Zij zit in de adviesraad van TEJO Nederland en is hoogleraar pedagogiek aan de Erasmus Universiteit Rotterdam. Haar expertise ligt bij jongeren. Daarnaast schreef ze het boek 'Waarom tieners zo irritant kunnen zijn'. In dit boek maakt zij wetenschappelijk onderzoek naar de relatie tussen ouders en kinderen inzichtelijk voor een breed publiek. Ook won zij met haar onderzoek onder jongeren de Dr. Hendrik Muller Prijs 2023.

“Ik doe onderzoek naar het welbevinden van jongeren”, vertelt Loes. ”Wat hebben ze nodig? Ik praat ook veel met jongeren, scholen en andere stakeholders onder andere om dit goed in kaart te brengen. Ik probeer in deze rol TEJO te adviseren met mijn kennis en expertise om het vooral goed aan te pakken. Samenwerking is heel belangrijk. We hebben een gedeelde missie om de mentale gezondheid van jongeren te verbeteren en herstellen.”

Loes stelt dat er nu veel drempels zijn om mentale gezondheid bespreekbaar te maken, ook op school of via de huisarts. “Daar zijn toch drempels voor jongeren op het gebied van anonimiteit en dossiervorming. Ik vind het een enorm krachtig dat het TEJO-concept afgestemd is op jongeren. Dit ontbrak nog in preventieland. Geen drempels, anoniem en met goed luisterende opgeleide professionals die weten wat ze doen. Vaak schieten volwassenen meteen in de probleemoplossende modus, terwijl jongeren vaak gewoon behoefte hebben aan iemand die luistert. Laat ze stoom afblazen door te praten, dan is de druk eraf. Als de druk blijft opbouwen zonder dat ze stoom kunnen afblazen, dan gaat het mis. Zet dus samen het ventiel open en ga niet meteen oplossen. Ik zeg altijd: we hebben niet meer coaches nodig, maar meer couches. Maak contact en laat ze even op de bank ‘hangen’.

Als ik jongeren iets mag meegeven is het wel dat je veel meer kan dan je zelf vaak denkt. Er is gewoon veel stom ‘gedoe’ als je opgroeit. Het is rommelig en kost tijd. Dat hoort erbij. Maar dit gaat voorbij, het wordt beter. Ook een shitdag is tijdelijk. Volwassen kunnen helpen om goed door deze fase heen te komen, door te luisteren. Jongeren groeien op in een maatschappij die veel van hen vraagt. Geef jongeren de ruimte om te stuntelen en aan te rommelen. Het mag rommelig zijn. Daar mogen we de ruimte voor geven dat ze kunnen chillen.”

Loes blogt ook over dit onderwerp. Benieuwd? Lees meer op blog.pedagogiek.nu

Oprichtster Marja Dobbelaar legt taken neer

NIEUWS

Met pijn in ons hart melden wij dat Marja Dobbelaar per direct al haar taken neerlegt als bestuursvoorzitter van TEJO Nederland. Na haar eerdere besluit om te stoppen als voorzitter van TEJO-Goes, stopt zij vanwege gezondheidsredenen nu ook als bestuursvoorzitter van TEJO Nederland. Nieuws dat ons diep raakt.

Marja was niet alleen de oprichtster van TEJO Nederland, maar vooral ook een zeer bevlogen ambassadeur en drijvende kracht achter de groei en ontwikkeling van TEJO in Nederland. Bestuursleden Michiel de Wilde en Gert-Jan Huigsloot nemen haar taken voorlopig over bij TEJO Nederland, waarbij Michiel de rol van voorzitter waarneemt. Kristian Aarnoutse neemt de taken van Marja voor TEJO Goes over en neemt de rol van interim-voorzitter op zich.

Voor vragen over TEJO Nederland kun je terecht bij voorzitter Michiel de Wilde via michiel@tejo-nederland.nl. Voor vragen over TEJO Goes kun je mailen naar interim-voorzitter Kristian Aarnoutse via kristian@tejo-goes.nl. Voor overige vragen kun je een mailtje sturen naar landelijk programmamanager Hester Frank via hester@tejo-nederland.nl.

Op een later moment zullen wij een gepast afscheid voor Marja organiseren om de oprichting van TEJO in Nederland en haar geweldige bijdrage te vieren.

TEJO-huis Almelo, Overijssel

06-34165100

TEJO-huis Breda, Brabant

06-19118887

TEJO-huis Deurne, Brabant

0493-242102

TEJO-huis Gemert-Bakel, Brabant

06-1243 0662

TEJO-huis Goes, Zeeland

06-53937099